Jak dotychczas, rak ¿o³±dka mo¿na diagnozowaæ jedynie za pomoc± inwazyjnych metod, takich jak biopsje. Odkrycie surowiczych markerów dla tego typu nowotworu nie tylko zwiêkszy³oby dok³adno¶æ diagnostyczn±, ale równie¿ umo¿liwi³oby zast±pienie niektórych z badañ, np. gastroskopii, prostym testem krwi. Dziêki naukowcom z Korei Po³udniowej, jeste¶my ju¿ o krok bli¿ej do tego rozwi±zania.

Pierwotnie zespó³ odkry³ 29 biomarkerów. Wszystkie je przeanalizowano, wykorzystuj±c próbki uzyskane od osób chorych na gruczolakoraka ¿o³±dka (ang. gastric adenocarcinoma). Próbê kontroln± stanowi³y próbki pobrane od zdrowych osób.

Efektem koñcowym badañ jest zestaw surowiczych biomarkerów, obejmuj±cy receptor naskórkowego czynnika wzrostu (ang. epidermal growth factor receptor, EGFR), transtyreinê (ang. transthyretin, TTR), RANTES (ang. regulated on activation, normally T-expressed and presumably secreted) oraz witronektynê (ang. vitronectin, VN).

Aby uzyskaæ wy¿sz± czu³o¶æ i swoisto¶æ wzglêdem danego typu nowotworu, markery te po³±czono w dwa panele diagnostyczne, które teraz bêd± poddawane dalszym badaniom.

Autor: Anna Kurcek
¬ród³o: Researchers inch closer to stomach cancer blood tests

Zespó³ naukowców z W Max F. Perutz Laboratories (Austria) odkry³ mechanizm umo¿liwiaj±cy tworzenie siê nowych naczyñ krwiono¶nych.

Podczas angiogenezy dochodzi do tak zwanej kolektywnej migracji komórek. Oznacza to, ¿e komórki wêdruj± jako grupa do miejsca, w którym maj± utworzyæ nowe naczynie krwiono¶ne. Zjawisko to jest mo¿liwe dziêki ci±g³emu zrywaniu i tworzeniu siê nowych po³±czeñ przylegaj±cych (ang. adherens junctions) pomiêdzy komórkami. Zbyt silne przyleganie sprawia, ¿e komórki trac± zdolno¶æ do migracji. Zbyt s³abe, staje siê natomiast przyczyn± rozpadu grupy i hamuje angiogenezê.

Dziêki najnowszym badaniom nareszcie wiemy, ¿e znacz±c± rolê w tym procesie odgrywa bia³ko Raf-1. Wywo³uje ono lokalne zmiany w cytoszkielecie komórek i w ten sposób reguluje si³ê wystêpuj±cych miêdzy nimi wi±zañ. Wykazano, ¿e podczas nieobecno¶ci Raf-1, po³±czenia przylegaj±ce zostaj± zerwane, a komórki migruj± pojedynczo.

Odkrycie to mo¿e zostaæ wykorzystane miêdzy innymi przy opracowywaniu nowych terapii przeciwnowotworowych, polegaj±cych na zahamowaniu angiogenezy, stanowi±cej jeden z czynników warunkuj±cych wzrost guza i formowanie siê przerzutów.

Autor: Anna Kurcek
¬ród³o: Essential protein for the formation of new blood vessels identified

Naukowcy z Instytutu Chorób Nowotworowych Dana-Farber (bêd±cego czê¶ci± Uniwersytetu Harvarda, Massachusetts, USA) wyizolowali hormon, odpowiedzialny za niektóre z kluczowych korzy¶ci zdrowotnych, wynikaj±cych z regularnego uprawiania sportu. Bia³ko to zlokalizowane jest w komórkach miê¶niowych, a jego poziom wzrasta podczas d³ugotrwa³ych lub regularnie powtarzanych æwiczeñ.

Hormon pe³ni rolê przeka¼nika chemicznego, warunkuj±cego przekszta³cenie siê bia³ej, podskórnej tkanki t³uszczowej, w jej „korzystny”, br±zowy odpowiednik. Nios±ce dobr± wiadomo¶æ bia³ko nazwano irisin, od imienia greckiej bogini i pos³anki bogów olimpijskich - Iris.

Aby sprawdziæ w³a¶ciwo¶ci terapeutyczne sztucznie aplikowanego hormonu, naukowcy wstrzykiwali jego niewielkie ilo¶ci myszom, które nie wykazywa³y du¿ej aktywno¶ci. Po 10-ciu dniach leczenia, zwierzêta nieznacznie straci³y na wadze. Wykazywa³y równie¿ lepsz± tolerancjê glukozy i insuliny, a co za tym idzie by³y w mniejszym stopniu zagro¿one cukrzyc±. Hormon nie powodowa³ przy tym ¿adnych efektów ubocznych.

Autor: Anna Kurcek
¬ród³o: Researchers isolate messenger protein linking exercise to health benefits

Naukowcy z Instytutu Salka (ang. Salk Institute for Biological Studies, Kalifornia, USA) zidentyfikowali gen warunkuj±cy powstawanie nab³onka migawkowego. Jego komórki pe³ni± wa¿n± rolê m.in. w uk³adzie oddechowym, gdzie dziêki ruchom licznych rzêsek umo¿liwiaj± transport ¶luzu i zanieczyszczeñ w kierunku tchawicy. Ich brak uznawany jest za przyczynê czêstych infekcji nêkaj±cych pacjentów chorych na astmê, mukowiscydozê i rozedmê p³uc.

Wiêkszo¶æ komórek w naszym organizmie zaopatrzona jest jedynie w nieruchome i pojedyncze rzêski. Ich powstawanie warunkowane jest obecno¶ci± bia³ka FoxJ1. Obecnie naukowcy odnale¼li gen koduj±cy bia³ko, które pobudza komórki do wytwarzania wielu rzêsek. Nowoodkryt± cz±steczkê zaobserwowano po raz pierwszy podczas badañ nad embrionami afrykañskiej ¿aby szponiastej (Xenopus laevis) i od pe³nionej funkcji nazwano multicilin± (ang. multi - wiele, cilia - rzêska).

Odkrycie to stanowi pierwszy krok do opracowania nowych strategii terapeutycznych, wykorzystuj±cych komórki macierzyste do regeneracji zniszczonego nab³onka migawkowego.

Autor: Anna Kurcek
¬ród³o: Gene Crucial to Normal Development of Lungs and Brain: Discovery May Lead to New Ways to Replace Damaged Lung Tissues With Stem Cells

Kwasy DNA i RNA jako no¶niki informacji genetycznej zawieraj± i przenosz± m.in. instrukcje budowy miliardów bia³ek. Tymczasem naukowcy z Arizona State University (ASU) twierdz±, ¿e nie zawsze tak by³o.

Poszukiwania prekursorów DNA i RNA rozpoczêto od wytypowania obecnie znanych cz±steczek, które wykazuj± siê zdolno¶ci± do samoorganizacji, replikacji oraz tworz± konformacje przydatne dla pe³nienia funkcji ¿yciowych. Zwyciêzc± tych analiz okaza³o siê TNA, w którym treoza zastêpuje cukry charakterystyczne dla DNA i RNA.

TNA ju¿ wcze¶niej typowane by³o za prekursor wspó³czesnych kwasów nukleinowych. Nikt jednak do tej pory nie opracowa³ tej teorii pod k±tem w³a¶ciwo¶ci cz±steczki TNA np. w kierunku formowania enzymów przypominaj±cych obecnie znane rybozymy. Poza tym okaza³o siê, ¿e TNA mo¿e siê wi±zaæ z DNA i RNA, a wiêc mo¿liwe jest przekazywanie informacji genetycznej miêdzy nimi.

¬ród³o: Simpler Times: Did an Earlier Genetic Molecule Predate DNA and RNA?

Od czasu odkrycia mikroskopu, trwaj± prace nad uzyskaniem urz±dzeñ umo¿liwiaj±cych prowadzenie jak najdok³adniejszych obserwacji. Teraz nowe odkrycie pozwala zajrzeæ w g³±b wirusów!

Mikroskopia krioelektronowa pozwala dojrzeæ struktury wystêpuj±ce na powierzchni wirusów. Jednak w celu obejrzenia wnêtrza wirusa nale¿y zwiêkszyæ dawkê promieniowania. Niestety czêsto zabieg ten koñczy³ siê uszkodzeniem obserwowanego obiektu.

Tymczasem w rozwi±zaniu tego problemu pomocne okaza³o siê odpowiednie oprogramowanie. Naukowcy obserwuj±c wirusa zwiêkszaj± dawkê promieniowania. Przed ka¿d± zmian± obraz zapisywany jest w pamiêci. Kolejne uszkodzenia wywo³ane wi±zk± elektronów ods³aniaj± nowe struktury. Obrazy nak³adane na siebie przez odpowiednie oprogramowanie umo¿liwiaj± odczytanie struktury wirusa.

¬ród³o: Novel Approach to View Inner Workings of Viruses